آبکوه؛ جایی که دیوارها پیر شدهاند، اما زندگی نه؛
زندگی، میان ترکها
نازنین زهرا کوهجانی گوجی
آبکوه را میتوان از روی دیوارهای ترکخورده، خانههای فرسوده و کوچههایی خواند که بخشی از چهره قدیمی مشهد را هنوز در خود نگه داشتهاند؛ اما پشت این فرسودگی، زندگی همچنان جریان دارد.
در این محله، دیوارهایی که سالها از عمرشان گذشته، هنوز مرز خانههایی هستند که در آنها زندگی میشود؛ درهای قدیمی همچنان باز و بسته میشوند و کوچهها همچنان شاهد رفتوآمد ساکناناند. همین همزیستیِ فرسودگی و زندگی، تصویری متفاوت از بافت شهری مشهد به دست میدهد.
فرسودگی یک محله فقط مسئلهای درباره ظاهر ساختمانها نیست؛ مسئله، زندگی انسانهایی است که در دل همین بافت ادامه پیدا کرده است. نوسازی اگر تنها به تغییر کالبد شهر فکر کند و ساکنان و خاطره زیسته آنها را نبیند، ممکن است بخشی از هویت محله را نیز با خود از بین ببرد.
این مجموعه، روایتی تصویری از آبکوه است؛ جایی که دیوارها نشانه فرسودگیاند، اما زندگی هنوز دلیل ماندن دارد.
