تیم ملی در مسیر جام جهانی؛
آمادگی با تمرین به دست می‌آید یا با برنامه‌ریزی؟
سعید قوچانی زاده
جام جهانی برای هر تیم ملی، فقط یک تورنمنت چندروزه نیست؛ حاصل سال‌ها برنامه‌ریزی، آماده‌سازی و هماهنگی میان اجزای مختلف فوتبال است. با این حال، هرچه به آغاز جام جهانی ۲۰۲۶ نزدیک‌تر می‌شویم، این پرسش درباره فوتبال ایران جدی‌تر می‌شود که آیا می‌توان کمبودهای برنامه‌ریزی را در روزهای پایانی با چند اردوی فشرده و تمرین بیشتر جبران کرد؟
آمادگی یک تیم ملی، صرفاً به وضعیت بدنی بازیکنان یا تصمیم‌های سرمربی محدود نمی‌شود. کیفیت رقابت‌های داخلی، میزان حضور بازیکنان در مسابقات رسمی، هماهنگی تاکتیکی و امکان برگزاری دیدارهای تدارکاتی مناسب، همگی در شکل‌گیری یک تیم رقابتی نقش دارند. هر اختلالی در این زنجیره، می‌تواند بخشی از آمادگی تیم را تحت تأثیر قرار دهد.
مسئله اصلی این است که در فوتبال حرفه‌ای، زمان یک منبع محدود و غیرقابل جایگزین است. تیمی که ماه‌ها برای حضور در یک تورنمنت برنامه‌ریزی می‌کند، نمی‌تواند تمام کمبودهایش را در چند هفته پایانی جبران کند. تمرین بیشتر ممکن است به بهبود شرایط جسمانی کمک کند، اما لزوماً جای مسابقه واقعی و هماهنگی حاصل از رقابت را نمی‌گیرد.
البته نباید تمام مسئولیت را متوجه کادر فنی یا بازیکنان دانست. فدراسیون، سازمان لیگ، باشگاه‌ها و نهادهای تصمیم‌گیر نیز در ایجاد شرایط مناسب برای آماده‌سازی تیم ملی مسئولیت دارند.
جام جهانی آزمونی برای بازیکنان است، اما پیش از آن، آزمونی برای کیفیت مدیریت فوتبال ایران محسوب می‌شود. اگر قرار است از تیم ملی انتظار عملکردی فراتر از توان معمول داشته باشیم، باید شرایطی فراهم کنیم که چنین انتظاری واقع‌بینانه باشد.
مسئله فقط این نیست که تیم ملی چقدر آماده است؛ مسئله این است که فوتبال ایران تا چه اندازه بلد است برای یک هدف بزرگ، به‌موقع و هماهنگ برنامه‌ریزی کند.
