یک هفته تلخ برای سینما: سه اسطوره از ایران و جهان در گذر زمان پر کشیدند!
رضا صادقی نیا
هفته گذشته با خبر درگذشت سه هنرمند برجسته، جامعه سینما و تئاتر را در اندوه فرو برد:
شهروز رامتین، بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون ایران، در کشور سوئد دار فانی را وداع گفت و مراسم تشییع و خاکسپاری پیکر او در همان کشور برگزار شد. شهروز رامتین در سال ۱۳۲۱ در تهران متولد شد و پس از اخذ دیپلم، در رشته تئاتر از دانشکده هنرهای زیبا فارغالتحصیل شد. او از ۲۵ سالگی فعالیت هنری خود را در تئاتر آغاز کرد و از سال ۱۳۴۸ وارد عرصه سینما شد. از جمله آثار شاخص او میتوان به «دلیران تنگستان»، «عروس بیانکا»، «سه قاپ»، «میعادگاه خشم»، «قیام»، «سردار جنگل» و «پنجه در خاک» اشاره کرد.
در همان هفته، بلا تار، فیلمساز مجارستانی و خالق آثاری طولانی و چالشبرانگیز، در سن ۷۰ سالگی درگذشت. انجمن هنرمندان سینمای مجارستان اعلام کرد که تار پس از یک بیماری طولانی و جدی از دنیا رفت. بلا تار در سال ۱۹۵۵ در بوداپست متولد شد؛ پدرش نقاش صحنه و مادرش طراح صحنه بود. تار فعالیت هنری خود را از کودکی آغاز کرد و اولین نقش بازیگریاش را در اقتباس تلویزیونی «مرگ ایوان ایلیچ» تولستوی ایفا کرد. او در نوجوانی مستندهای کوتاه ۸ میلیمتری ساخت و اولین فیلم بلند خود را با عنوان «لانه خانوادگی» (۱۹۷۹) درباره کمبود مسکن در مجارستان کارگردانی کرد. آثار برجسته او شامل «تانگوی شیطان»، «هارمونیهای ورکمایستر» و «مردی از لندن» هستند که به دلیل فیلمبرداری خیرهکننده و رویکرد واقعگرایانه، در سینمای جهان ماندگار شدند.
و در نهایت، سعید پیردوست، بازیگر نامآشنای سینما و تلویزیون ایران، بامداد ۱۶ دی و در روز تولد ۸۵ سالگیاش به دلیل ابتلاء به سرطان در منزل خود درگذشت. سعید پیردوست طی ماههای اخیر چندین بار در بیمارستان بستری شده بود. او در اغلب آثار مسعود کیمیایی، مهران مدیری و سیروس الوند به ایفای نقش پرداخته و از جمله آثار شاخصش میتوان به فیلمهای «خائنکشی»، «آنجا همان ساعت»، «قاتل اهلی»، «حکم»، «سربازهای جمعه»، «دختر شیرینیفروش»، «دستهای آلوده»، «قرمز»، «دندان مار»، «سرب» و «گوزنها» اشاره کرد. همچنین پیردوست در سریالهایی همچون «کارگاه علوی»، «پاورچین»، «نقطهچین»، «شبهای برره»، «مرد هزار چهره»، «خستهدلان» و «ستایش» حضور داشت.
این هفته، با فقدان سه هنرمند بزرگ، یاد و میراث آنها در سینما و هنر جهان و ایران بیش از پیش برجسته شد و جای خالیشان برای همیشه احساس خواهد شد.
